ΤΙ ΚΑΙΝΟΝ ; (6)

19 03 2009

 

 

Οἰκουμενικὸς πανικὸς

 

       Ἅμα ἦρι ἀρχομένῳ, τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας ἰούσης καὶ τοῦ Ἐλαφηβολιῶνος φικομένου μηνός, πρώτου τοῦ τε ἔαρος καὶ τοῦ ἐνάτου καὶ δισχιλιοστοῦ ἔτους, ἅπας σχεδόθεν ὁ τῆς γῆς πληθυσμὸς ἐν ἀλλοφροσύνῃ τε καὶ πανικῷ τελεῖ διὰ τὴν τῆς ἐν γένει οἰκονομίας κατιοῦσαν· λέγω «σχεδόθεν», ἐπεὶ εὐλόγως τοῖς ἀνέργοις, ἀκλήροις καὶ ἀστέγοις οὐδὲν μέλει, ὅτι «οὐκ ἄν λάβοις παρὰ τοῦ μὴ ἔχοντος» καὶ ὅτι ὁ μηδὲν κεκτημένος οὐ δύναταί τι ἀπολέσαι. Ἐν τούτῳ δὲ οἱ τῶν τῆς Ε.Ε. ἐθνῶν ταγοὶ (ἐν οἷς καὶ γυνή τις) συνευρίσκονται, διασκοποῦσι, συνεδριάζουσι, συντράπεζοι συμποσιάζουσιν καὶ πάντες  συμφωνοῦσι τὸ πρόβλημα δυσεπίλυτον, ἄπορον, ἀμήχανον καὶ δυσοίωνον εἶναι. Εἶτα πασιχαρεῖς οἴκαδε ἐπιστρέφουσιν, ἔνθα ἀπεργίαι καὶ συλλαλούντων ὀργή, εὐπραγούντων ἀπαγωγαί, καὶ πράξεις βίας τε καὶ τρόμου ἀναμένουσιν αὐτούς. 

       Ἄβουλοί τε καὶ μοιραῖοι, ὡς ὁ ποιητὴς ἔφη, πρὸς Δυσμὰς κεχηνότες προσβλέπουσι, μωροὶ καὶ χαῦνοι (χυδαϊστὶ μουρόχαυλοι) τὰς τοῦ Μεγάλου Ἀδελφοῦ κινήσεις  ἀνιχνεύοντες καὶ προοιωνιζόμενοι. Ἀπέλπιδες δ᾿ ἐν ταυτῷ τοὺς βαρβάρους ἀναμένουσιν, ὥσπερ οἱ Ῥωμαῖοι καὶ ὁ Ἀλεξανδρινὸς τῆς παρακμῆς ἐποίησαν.

       Τῆς μὲν πολυανθρώπου  καὶ πανισχύρου Σίνης (τὰ νῦν Κίνας) βραδέως μέν, ἀλλά, καθάπερ ἡ χελώνη,  σταθερῶς ἐν τῇ Ἄπω καλουμένῃ Ἀνατολῇ πορευομένης (αὐτῇ γὰρ πάντα ταῦτα ὡς «κώνωψ ἐπὶ κέρατος βοός» ἐστιν), τὰ δὲ τῆς Ἑσπερίας ἔθνη, εἰθισμένα ῥᾳστώνῃ, χλιδῇ καὶ ἀκορέστῳ ἀδηφαγίᾳ διάγειν, ὑπερβαλλόντως καταθλίβονται, τὴν ἀπώλειαν τῶν ἐν τῷ παρόντι κερδῶν ὁρῶντα καὶ τὴν ἀπειλὴν τὴν ἐν τῷ μέλλοντι φοβούμενα. Οὐδὲν γὰρ πρότερον οἱ πλείονες ἦσάν τι, εἶχον μόνον. Τὴν γὰρ τοῦ εἶναι ὑπεροχὴν ἔναντι τοῦ ἔχειν ἱστορικῇ ἐμπειρίᾳ δείξει τε καὶ ἀληθεῖ παιδείᾳ ἐμβαλεῖ ἡ  τοῦ πολιτισμοῦ ἑπομένη φάσις. Οἱ ἀπαισιοδοξοῦντες φιλόσοφοι σχετλιάζονται.  «Ἤγγικεν, οἴμοι, ἡ τοῦ Γεωργίου Ὀργουέλλου κασσανδρικὴ προφητεία 1984!» Ταῦτα διεθνῶς.

 

«Ἀποδοκιμάζομεν» καὶ «πατάξομεν»

 

        Εἰ τὰ διεθνῆ καινὰ τραγικὰ μᾶλλον δοκοῦσιν εἶναι, τὰ τῶν Ἑλλήνων κωμικά πως φαίνεται. Ἡμεῖς γὰρ οἴκοι, ὡς ὁ κυνικὸς Διογένης, ποιοῦμεν· ὅς ἰδών ποτε τοὺς πολλοὺς ταραττομένους ἔκ τινος αἰτίας καὶ πολυπραγμονοῦντας,  ἵνα δόξῃ αὐτοῖς καὶ αὐτὸς μετέχειν τῆς τε ταραχῆς καὶ τῆς πολυπραγμοσύνης, ἀσκόπως τὸν αὐτοῦ πίθον ἄνω-κάτω ἀκαταπαύστως ἐκύλιεν. Τοῖς γὰρ Ἕλλησιν τὰ νῦν οὐδέν ἐστι τῷ ὄντι ποιεῖν πλὴν ἀναμένειν, ἄλλως τε καὶ κατὰ τὸν Ἡρόδοτον (7.102.4) «τῇ Ἑλλάδι πενίη αἰεί κοτε σύντροφός ἐστιν». Μόνον τὸ ἔσχατον ὡς ἥμισυ αἰῶνος οἱ πολλοί, οἱ τῆς μέσης καὶ τῆς τῶν ἐργατῶν τάξεως, μετρίας πως εὐημερίας καὶ εὐμαρείας ἀπολαύομεν.

        Οἱ δὲ ἰθαγενεῖς ἄρχοντες καὶ οἱ βουλευταί, στερεοτύπως τὴν τῶν πραγμάτων κρισιμότητα μανθάνοντες καὶ αὐτολεξεὶ ἐπαναλαμβάνοντες σχεδὸν μόνον ὅ,τι τά τε μέσα ἔντυπα καὶ ἡ τηλοψία λέγουσι, συναίνεσιν ἅμα καὶ εὐθύνης αἴσθημα παρὰ τῶν ἄλλων αἰτοῦντες. Ἐνταῦθα δεινῶς ἡ γλῶσσα καὶ ἡ τῶν λέξεων ἐπιλογὴ πάσχουσιν, ὡς καὶ Θουκυδίδης ἐν τῇ Τρίτῃ (82.4) γέγραφε: «τὴν εἰωθυῖαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων ἐς τὰ ἔργα ἀντήλλαξαν  τῇ δικαιώσει». Ὅσῳ περ γὰρ γελοιότεροί εἰσιν καὶ ἀνευθυνότεροι , τοσούτῳ μᾶλλον οἱ  δημαγωγοὶ καὶ οἱ ἐν γένει διοικοῦντες τήν τε σοβαρότητα καὶ τὴν εὐθύνην ἐπικαλοῦνται καὶ συμβουλεύουσι μὴ παραλείποντες (οὐδέποτε, νὴ τὸν κύνα!) τὴν τῆς τῶν ἀδυνατωτέρων προστασίας ἀνάγκης ὑπόμνησιν. Ὁποία ἄφατος κωμικότης!

       Ἐν τούτῳ δὲ πάλιν ἤρξαντο πράξεις βίας ἄγεσθαι ὑπὸ τῶν ἀνωνύμων μὲν ἀλλὰ γνωρίμων τῇ ἀστυνομίᾳ «ἀγνώστων» ταραξιπολιτῶν, ἐν διατεταγμένῃ ὑπηρεσίᾳ τελούντων. Ἀλλ᾿ αἱ «ἄνωθεν λύσεις» εὐχερεῖς τε καὶ ἑτοῖμαί εἰσιν. Ἀπάγεταί τις τῶν εὖ πραττόντων; «Ἀποδοκιμάζομεν» καὶ «πατάξομεν» (πάραυτα). Ἀποδρᾷ τις ἐκ τοῦ δεσμωτηρίου θεαματικώτατα καὶ γελοιοποιητικώτατα; «Ἀποδοκιμάζομεν» καὶ «πατάξομεν» (αὐθωρεί) _ ὡς γνωστόν, παρ᾿ ἡμῖν ἐν τῇ ἰδιολέκτῳ τῶν πτωχαλαζονικῶς κρατούντων τὰ σημαίνοντα «πάραυτα» καὶ «αὐθωρεί» ὅ,τι περ ἀκριβῶς καὶ τὰ σημαινόμενα δηλοῖ. Ὁ δ᾿ ἕτερος ταγός, πρωθυπουργίας ὀρεγόμενος, ἐξ ἴσου γόνος μεγάλης ἑστίας (ὡς γνωστόν, ἡ Ἑλλὰς τυγχάνει κληρονομικὴ οὖσα «δημοκρατία») ἐμφανίζεται ὡς «κἀκ τῶν ἀμηχάνων πόρους εὐμήχανος πορίζειν (Ἀρ. Ἱππ.759).

 

 Ἀνδρέας Χ. Παναγόπουλος, Γραμματικς,

Ἀθήνησιν, παρὰ Δῆμον Ἀλωπεκῆς

 

Ὁμοιοτηλ. – Τηλέφ.: 210-7758865

Ἠλ. Διεύθ.: apanagop@upatras.gr

Ταχ. Διεύθ.: Πασίωνος 29

Νέος Κόσμος – Τ.Κ. 116 31

 

 

        Y.Γ. Αἰτοῦμαι τῶν βουλομένων με ἀποκρίνασθαι τοῖς αὑτῶν σχολίοις τόν τε τοῦ τηλεφώνου ἀριθμὸν καὶ τὴν ἠλεκτρ. διεύθυνσίν μοι γνωρίζειν.

 

                                                         Ὁ αὐτὸς

 

 

Υπομνημα Γραμματικο-συντακτικον (6)

 

v     κατιοῦσαν: (κάτειμι) ἐνν. ὁδόν, τὸν κατάντην δρόμον: τὸν κατήφορον

v     μέλει: (μέλει μοί τινος)· ἀπρόσωπον: μὲ μέλει, μὲ νοιάζει

v     ταγοί: (<τάττω ἤ τάσσω): ἄρχοντες, κρατοῦντες

v     κεχηνότες (> χαίνω, χάσκω): μ᾿ ἀνοικτὸν τὸ στόμα

v     ἄπορον: ἀμήχανον (περάω-ῶ, ἀ+μηχανή)· καθ᾿ οὗ οὐκ ἐστι πόρος, μηχανή: λύσις εὑρηματική    

v     προοιωνιζόμενοι (>οἰωνός): εἰκάζοντες, προβλέποντες.

v     οἱ Ῥωμαῖοι καὶ ὁ Ἀλεξανδρινός τῆς παρακμῆς: Οἱ Ῥωμαῖοι ἐπὶ Ρωμύλου καὶ ὁ Καβάφης («Περιμένοντας τοὺς βαρβάρους»)

v     ἐποίησαν: ἀμφίσημον, οἱ μὲν ἔπραξαν, ὁ δὲ τὸ ἐποίησε (ποίημα)

 

 

v     πατάξομεν: (>πατάσσω): χτυπῶ, τιμωρῶ

v     κοτέ ἰωνικόν: ἀντὶ τοῦ ποτέ: αἰεί κοτε: ἀνέκαθεν    

v     πολυπραγμονοῦντας (πολυπραγμονέω, -ῶ): περὶ πολλά ἀσχολουμένους,

πολλά ποιοῦντας

v     ἀξίωσιν (τῶν ὀνομάτων): (σημασίαν τῶν λέξεων)

v     ταραξιπολιτῶν: τῶν τοὺς πολίτας ταραττόντων

v     τὰ σημαίνοντα, τὰ σημαινόμενα: αἱ λέξεις καὶ ἡ σημασία των

v     εὐμήχανος: λίαν εὑρηματικὸς καὶ ἐπινοητικός

v   πορίζειν: (πορίζω<πόρος<περάω, -ῶ): εὑρίσκειν πόρους, χρήματα


Ενέργειες

Information

3 responses

24 03 2009
Γιώργος

Πρόκειται για εξαιρετικόν μετααναγλώττισμα!!Πώς να το ορίσω διαφορετικά; Παρά μόνον σαν ένα γλωσσοταξίδιον στον έλληνα χωρόχρονο πίσω-μπρος!! ΕΥΓΕ !!!

28 03 2009
thanpol

Η αξία και η δύναμη του Κράτους εξαρτώνται απο τον χαρακτήρα των πολιτών παρά απο την ισχύ των Νόμων (Ονόρ Μιραμπώ 1749-1791 Γάλλος πολιτικός και δεινός ρήτωρ).

8 04 2009
Γιώργος

Ναι, είμαστε ΠΟΛΥ ΤΥΧΕΡΟΙ να διαβάζουμε συχνά πυκνά τα άρθρα-κρίσεις-παρατηρήσεις του ρηξικέλευθου και οτρηρού θουκυδιδιστή ομ. Καθηγητή κ. Ανδρέα Παναγόπουλου στην ιστορική τε και έγκριτη εφημερίδα «Καθημερινή».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: